Help

Op momenten als deze heb ik je het hardst nodig.

Maar je bent er niet.

zwart

foto: door mijzelf

Prachtig. Die lucht die voor haar ogen verschijnt wanneer ze uit haar dakraam kijkt. Het geeft haar een gevoel van warmte. Rood, geel, paars en blauw. Kleuren waarbij ze denkt aan die eerste kus, die eerste grote liefde en die eerste nacht die ze niet alleen doorbracht. Momenten waarop ze gelukkig was. Waar ze zichzelf volledig gaf en zichzelf letterlijk en figuurlijk blootstelde. Momenten die ze met volle emotie in haar dagboek beschreven had. En waarvan alleen de herinneringen nog aanwezig waren. Ja, het waren slechts nog herinneringen, want ze duurden stuk voor stuk niet lang. Het zag er telkens veelbelovend uit, maar ze zijn allemaal als een prachtige lucht voor haar ogen in stapjes verdwenen. Eerst verdwenen de gele tinten, en uiteindelijk was wat overbleef slechts donkerblauw. Althans, door haar eigen ogen beschreef ze het liever als zwart. De kleur van zinloosheid, mislukking en het einde. Het was haar gewoon niet gegund wist ze dan. Keer na keer had ze het opnieuw geprobeerd, maar inmiddels werd ze gek van de afloop van die liedjes. Zo ontwikkelde ze een afschuw voor al die mensen die haar vertelden dat haar tijden nog wel zouden komen, dat ze slechts pech had en dat ze gewoon getroffen was door een plaatselijke regenbui. Zelf wist ze het echt wel beter. Die lucht is slechts schijn vertelde ze hen dan, over een paar minuten is het voor je ogen verdwenen. Voorgoed.

roze rood oranje geel groen blauw paars

photo: weheartit

Ik kan je niet doorzien

Je bent als een regenboog voor me

Hoe dichter ik ook bij je kom

Het doet niet af aan de afstand die ik nog heb te gaan

Waar is je routebeschrijving?

Zal ik ooit aan het einde van je voeten staan?

zomerdagen

foto's: weheartit

IK WIL SLAPEN DAT IS WAT IK WIL DROMEN OVER DAGEN IN DE ZON IN HET ZOUTE WATER ZWEMMEND TEGEN DE GOLVEN MET DE VISSEN ZONDER HAAIEN DOOR HET ZEEWIER MET EEN DUIKBRIL EN EEN SNORKEL OP DE FOTO ONDER WATER HAPPEND NAAR ADEM VOETEN TRAPPELEND NAAR BOVEN ZOEKEND NAAR DE TRAP VAN DE DUIKPLANK SPRINGEND MET SALTO'S NAAR DE SURFPLANK VAN MANNEN MET BAARDEN EN GITAREN BIJ HET KAMPVUUR IN HET DONKER MET HET LICHT VAN DE VLAMMEN VAN HET HIJSEN AAN SIGAREN MET HET BIER UIT DE BLIKKEN IN HET ZAND ZONDER SCHOENEN MET BLOTE VOETEN ONDER LANGE ROKKEN MET AL MIJN VRIENDEN EN HUN VRIENDEN TOT HET EINDE VAN DE ZOMER ZONDER REGEN TUSSEN DE BERGEN WAAR WIJ RIJDEN IN AUTO'S ZONDER DAKEN MET DE WIND DOOR ONZE HAREN EN ONZE HANDEN IN DE WARME LUCHT ZINGEND MET DE MELODIEËN UIT DE BOXEN IN ONZE OREN MET GESLOTEN OGEN DENKEND AAN ONZE WAARGEMAAKTE DROMEN.

ik zoek de weg naar de verleden tijd

 Want de tegenwoordige tijd doet pijn.

van de top naar het dal

foto: weheartit

Pen en papier helpen mij mijn leven te begrijpen

Letters zwemmen tot woorden

Woorden koppelen zich los van mijn hart

Vanuit het donkere dal kijk ik naar de hoge bergen

De groene bomen en de blauwe lucht

Waar ben ik beland?

Hoe spoel ik de tijd terug?

Ik ken de plek waar ik zelfs bij hobbels overeind bleef

Vanwaar we samen naar beneden zijn gegleden

Jij
Mijn enige weg terug
Met je krachtige armen en je stevige rug

ze vindt je leuk

weheartit

'IK VIND JE LEUK IK VIND JE LEUK IK VIND JE LEUK'

Dat zijn haar gedachten

Ze vindt het alleen zo eng om dat tegen zichzelf of tegen anderen te zeggen

Dat ze je echt leuk vindt bedoel ik

Leuker dan leuk

Leuker dan die andere jongens

Dan haar scharrels uit de kroegen

Want het is waar, ze vindt je leukleuk

Maar vind jij haar wel net zo leuk?

Want owee als je haar zult kwetsen

Dag

  weheartit

Ik kom er zowaar achter dat ik twee dagen niet aan je heb gedacht. Eindelijk. Ik ben je vergeten.

januskop

weheartit

Tentamens. Veel nadenken. Vandaag moest ik nadenken over Simmel, de grote man die schreef over tegenstellingen en conflicten. Het nadenken werd me alleen een beetje teveel. Ik dacht telkens aan mijn eigen hoofd. Mijn hersencellen kennen namelijk ook wat tegenstellingen, met als gevolg heel wat conflicten. Dingen. Ze hebben allemaal een leuke en een minder leuke kant. Liefde en pijn zijn soms flink met elkaar verweven. 

on the road

Ik kwam je tegen onderweg. Je vroeg of ik er eentje met je wilde roken. Gewoon, een sigaret. Er was een klik dus we besloten samen door te lopen. Ik had geen idee waar we heen zouden gaan. Of jij en ik überhaupt dezelfde kant op moesten. Wat ik dacht was alleen: 'we zijn zo vreselijk anders'.

Ik ren, spring en huppel, terwijl jij op je gemakje loopt. Je lijkt geen haast te hebben. Ik draag een roze zonnebril, jij een gebreide muts en twee paar sokken. Je hebt het ondanks dat koud en vraagt me je telkens op te warmen. 'Waarom ook niet', zeg ik tegen mezelf. 

Mijn hoeveelheid bagage stelt niets voor, in tegenstelling tot de grootte van mijn draagtas. Jou hoeveelheid spullen is daarentegen inmens, verpakt in de meest kleine rugtas. Ik laat je weten dat ik niet begrijp hoe dat ooit allemaal past. En of er nog wel ruimte is voor meer. Je begrijpt het zelf ook niet zeg je. Ik lach hard, bied je de ruimte in mijn tas. Nee die kan ik beter zelf gebruiken zeg je. Ik begrijp je niet. Hoe we ooit op onze bestemmingen aan zullen komen begrijp ik eveneens niet.

Maar weet je. Ook al loop ik voorop en heb jij niet evenveel haast. Ook al ga jij straks links en ik rechtdoor. Op dit moment lopen we binnen een cirkel met een diameter van 3 rond elkaar. We praten aan een stuk door. Dus laten we gewoon even stoppen om in het gras te rollebollen. Dan roken we daarna nog jouw laatste sigaret. Net als gister toen ik je tegen was gekomen onderweg.

binnen de lijntjes

via pinterest

De kleurplaat die we samen kleuren lijkt steeds mooier te worden. Netjes binnen de lijntjes. Zoals mijn moeder mij probeerde te leren toen ik vier jaar oud was. Peuterend in mijn neus. Vol impulsiviteit. Vandaag kies ik de kleuren. En jij kleurt alles in. Ik kijk naar de nog niet gevulde delen. Bewust. Hoe gaan we ze vullen? Ik probeer je aan te stoten, maar je hand kent te veel tegenkracht. Kan je niet eens buiten de lijntjes kleuren? Dit is alweer de laatste kleurplaat. Voor we het weten is hij af. Straks hangt hij alleen nog aan de muur. De muur van herinnering.

waterkant

foto's via tumblr

De zon is steeds feller gaan branden. Inmiddels voelen de zandkorreltjes onder mijn voeten heter aan dan vuur. Het schuurt tussen mijn tenen. Ik zoek naar verdoving. Nergens vind ik de waterkant. Ik draai rondjes rond mijn eigen schaduw. Overal zandkorreltjes. 

Ik zoek jou. Tot de zon haar ondergang.

ga weg!

foto: tumblr

Mensen hebben het wel eens over je, meestal iets te vaak. Ook ik. Je begrijpt niet dat wij jou niet mogen. Je prikt ons lek. We sturen je weg. Jij nodigt jezelf steeds weer uit.

Heel onbeschoft eigenlijk

accept the way things are

foto's: 1) the road is home 2) we heart it 3) weheartit

Het voelde aan als donder bij heldere hemel

Even misplaatst als sneeuw in de maand april

De kans is er

De verwachting niet

Golven klotsen

Tegen harde rotsen

Zo is de natuur

tot de macht 10

foto door the road is home

Ik ben mijn hele leven al een gelukkig mens. Maar vandaag lijkt het echt maximaal.

de tijd loopt

foto's: tumblr

Ik volg de wolk die zich haastig verplaatst

Het wiel draait om zijn as

De wind kent haar kracht niet

Ik lach

De grond is één grote plas

Vogels vliegen weg

Niets is zoals het was

Ik dacht

dansend in het avondlicht

foto: niet door mij

Door de alcohol danst ze van geluk

Zoekend naar vuur

Haar weerspiegeling in zijn ogen maakt haar licht

Niet begrijpend wat er zal volgen